Oma

De generaties trekken met elkaar op, maar wat blijft het vaak aan de oppervlakte. Wat laten we een kansen liggen om verhalen te horen, van en over mensen, tijden voorafgaande aan de onze. Het was meer dan een voorrecht het levensverhaal van mijn grootmoeder op te schrijven. – Rosita Steenbeek, nawoord Rose  

Een bijna honderdjarige dame uit Liduina doet me altijd sterk aan mijn eigen oma denken. Ze draagt een twinset uit een catalogus, ze heeft eenzelfde hoogpolig tafelkleed op tafel, een ring met een bloedkoraal, en als ze uitgaat draagt ze Gloria Vandertbilt. 

Als ik met haar in gesprek ben, denk ik altijd aan mijn oma en dan spijt het me dat ik het levensverhaal van mijn grootmoeder niet wat meer uitgevraagd heb. Deze foto komt uit het fotoarchief van mijn ome Jan (ook een blogger: https://januittenbroek.blogspot.com). Nel van Zwieten op de boenstoep, staat er op het bijschrift. Mijn oma was een warme, zorgzame oma die graag vertelde. Ze had het vast leuk gevonden als haar levensverhaal werd opgeschreven. 

Rosita Steenbeek tekende het verhaal op van haar grootmoeder Rose. Ze werd geboren in Keulen in een joods gezin en werd verliefd op een Nederlandse predikant. Ze werd domineesvrouw in Klaaswaal, een dorp dichtbij Rotterdam. De lotgevallen van Rose en haar joodse familie voor en tijdens de tweede wereldoorlog worden ontroerend beschreven. Steekbeek putte onder andere uit brieven en de liefdesbrieven van haar grootouders. Ik lees jaarlijks in de aanloop naar 4 mei een boek uit oorlogstijd. En dit is echt een aanrader.

Helaas heeft mijn oma de liefdesbrieven van opa en haar vernietigd, heeft ze me ooit verteld. ‘Want, zo zei ze, daar stond alleen maar gekkigheid in’.