Ik ben (g)een eiland

Ik ben dol op de Waddeneilanden -en Terschelling in ’t bijzonder- maar ik moet ik er niet aan denken er te wonen. Afgesneden zijn van het vasteland, voortdurend wind om je horen, die onstuimige zee die je omsluit. En dan de gemeenschap van eilanders waar je als buitenstaander nooit helemaal onderdeel van wordt. Brrr

Dit zeiden Tamsin Calidas en haar kersverse man Rab ook tegen elkaar, maar toch verruilden ze het drukke Londen voor een afgelegen Schots eilandje. In het boek ‘Ik ben een eiland’ beschrijft Tamsin haar memoires na 17 jaar eiland-leven. In 325 pagina’s komt heel wat ellende voorbij: vijandschap, pijn, verlies en vooral veel eenzaamheid. Uiteindelijk – misschien schrijf je er anders ook geen boek over- is het een verhaal van hoop, kracht en loutering.

Het boek staat bol van lyrische beschrijvingen van de natuur en -met name in het laatste deel – is het doorspekt met psychologische en spirituele overpeinzingen. Waar ik in het begin met nieuwsgierigheid haar zoektocht volgde, dreef ik halverwege het boek af. Het boek is mij te veel van alles.

Het contrast tussen de kwaadaardigheid van de eilandbewoners tegenover de heilige gloed waarmee ze haar vriendin beschrijft is mij te groot. De enorme hoeveelheid rampspoed die de hoofdpersoon ondergaat maakt me moe. De eindeloze stroom bijvoeglijke naamwoorden in de zinnen zijn me te overdadig. En ook de spirituele loutering na het psychische dieptepunt is mij te veel van het goede.

Hoewel ik bewondering heb voor de kracht en de dapperheid van deze vrouw, put ik er geen inspiratie uit. Daarin ben ik misschien een uitzondering, want het boek is een enorme bestseller en de recensies zijn bijna unaniem lovend.

Ik ben geen eiland. Maar ik kijk er wel naar uit om binnenkort weer naar Terschelling te gaan. En dan lekker met de boot weer terug!