Het weekend

Dit weekend mag ik er weer een jaartje bijschrijven. 44. Ik vind het niet erg om ouder te worden. Hoewel ik moet toegeven dat ik wel even moet slikken als ik foto’s zie van een jaar of twintig geleden. Zie hier de foto die Marien nog altijd op zijn werkkamer heeft hangen uit de tijd dat we verkering kregen..

Over het onafwendbare verval gaat het in Het Weekend van de Australische Charlotte Wood. Hierin komen drie vriendinnen van zeventig en een demente hond -die allang een spuitje had moeten krijgen- een weekend samen in het vakantiehuis van hun overleden vriendin Silvie. Het is kerst maar geen reden tot feest: het huis moet worden leeggeruimd. Een mensenleven eindigt in een rij grijze vuilniszakken aan de weg.

“Wendy keek omlaag naar The Tibetan Book of Living and Dying. Zou Sylvie het werkelijk gelezen hebben? Iedereen had een exemplaar gehad in de tijd dat ze graag over de dood spraken, toen ze nog jong waren. Niemand van hen sprak nu nog over de dood (..) Ze trok de trekbanden van de vuilniszak strakker aan en knoopte ze weer dicht zodat The Tibetan Book onder het plastic verdween”

Deze roman gaat over ouder worden, verlies en vriendschap. Na de dood van Silvie is de balans zoek en stapelen irritaties zich op. Houdt de vriendschap stand?

Wood schrijft goed en geestig. Ik kan dit tragikomische verhaal over deze drie golden girls wel waarderen. Je leest de vileine gedachten van de vrouwen over elkaar; ze houden elkaar onbewust een spiegel voor. En die kwijlende verwarde hond; die is natuurlijk het ultieme symbool van de uiteindelijke teloorgang.

Dit boek is een Memento Mori en Carpe Diem in één. En dat past dan wel weer mooi bij een verjaardag.