Van mijn lezende buurvrouw kreeg ik De Namen van Florence Knapp. Dit boek wordt wel als het literaire debuut van 2025 betiteld. De opzet is interessant en deed me een beetje denken aan oude films als Magnolia of Sliding Doors: hoe zou je leven zijn gelopen als .. je een andere naam zou hebben?
Het verhaal start met moeder Cora die haar jongste kind gaat registreren bij de gemeente. Ze twijfelt over de naam. Haar 9-jarige dochtertje weet wel een mooie naam: Bear, omdat hij dan misschien zowel zacht als sterk zal worden. Cora’s dominante man staat erop hun zoon de naam krijgt van alle mannen in de familie: Gordon. En Cora zelf wil haar zoon het liefst de naam Julian geven in de hoop dat hij een ander pad zal kiezen dan zijn vader.
En daar splitst het verhaal zich in drieën; drie jongens (Bear, Gordon en Julian) groeien op. Steeds met een gewelddadige vader, maar met een moeder die andere keuzes maakt met verstrekkende gevolgen.
De recensies zijn lovend, en dat begrijp ik. De schrijfstijl is prettig, het boek heeft vaart en de verhaallijnen zijn knap uitgewerkt. En toch raakte ik niet echt gehecht aan de personages. Ik kan er niet precies de vinger op leggen. Misschien omdat deze opzet -hoe creatief ook- door ‘de onzichtbare wand’ breekt en je de auteur aan het werk ziet. Het bleef voor mij toch vooral een knap bedachte en geconstrueerde roman waar ik enige afstand en reserves behield vanuit de gedachte: o ja, dit is weer de volgende verhaallijn.
Het boek gaat wat mij betreft ook niet zozeer over hoe je naam je leven bepaalt -zoals op de cover staat-, maar veel meer over hoe een mens gevormd wordt door de omstandigheden waarin je opgroeit (in dit geval in de giftige sfeer van huiselijk geweld) en hoe daarmee wordt omgegaan.
Florence Knapp – De namen. (Oorspronkelijk gepubliceerd als The names . Uit het Engels vertaald door Mieke Trouw. HarperCollins, mei 2025