Een paar jaar geleden, we woonden nog in ons vorige huis, stapte ik ’s morgens de deur uit en siste een gozer naar me ‘Tssss eigen huisje, auto voor de deur, zakkenvuller’
Nou ja zeg, dacht ik geïrriteerd. We hebben dit huisje helemaal zelf verbouwd en opgeknapt hoor (oké; dat deed ik niet, maar Marien..). Ik werk vier dagen per week. In de zorg notabene. En die auto is een tweedehands.
Ik zei het natuurlijk niet, en stapte de auto in. De jongen slenterde door. Capuchon over z’n hoofd.
Maar ergens raakte die jongen aan iets waar ik me vaak bezwaard over voel. Die ‘rijkdom’, heb ik die nou zo verdiend door mijn ‘harde werken’? Ik weet dondersgoed dat die me grootdeels in de schoot is geworpen.
Dit gevoel in het kwadraat heeft de hoofdpersoon uit Woestijnbergen van de Amerikaanse auteur Lydia Millet.
De 45-jarige Gil heeft een fortuin geërfd nadat zijn ouders jong zijn overleden. Hij besluit -na een relatiebreuk- zijn huis in New York te verruilen voor een huis aan de rand van de woestijn in Arizona. Hij besluit de 4000 km te gaan lopen want ‘hij wilde de afstand voelen in zijn botten en huid, in de grond onder zijn voeten.’
Hij komt te wonen naast een jong gezin met een grote glazen pui waardoor hun levens als vanzelf met elkaar verbonden zijn.
In het begin voelde het alsof ik in een soort thriller was beland, maar het ging een heel andere kant op. Eigenlijk een veel zachter en diepzinniger.
Want waar je misschien spanning, intrige en dubbele agenda’s verwacht blijkt Gil een emotioneel beschadigde maar fijne kerel te zijn. Hij wil alleen het goede doen en zijn geërfde rijkdom rechtvaardigen. Zo zorgt hij deels voor zijn 10-jarige buurjongen, doet vrijwilligerswerk in een Blijf van m’n lijf huis en probeert vogels te beschermen.
Door dit personage -die door sommige boek recensenten als oersaai wordt bestempeld- geeft Millet in mijn ogen kritiek op het gros van de mensen dat onverschillig leeft t.a.v. grote maatschappelijk thema’s zoals huiselijk geweld, klimaatproblemen en armoede. Het verhaal speelt zich af tijdens de verkiezing van Trump. Ze breekt een lans voor vriendschap, verantwoordelijkheid en kwetsbaarheid. En dan niet op een zalvende of moralistische manier.
Ik heb eigenlijk echt genoten van dit boek. Het is de 13e roman van Lydia Millet, maar er zijn er maar 3 in het Nederlands vertaald. Ik ga meer van haar lezen.
Lydia Millet – Woestijnbergen. Uit het Engels vertaald door Inge Kok. 2024, Meulenhoff